آخرش هم همه چیز با همون

 نگاه تمام میشه با این تفاوت که توی چشم های اونی که می خواد بره

دیگه شوق روز اول نیست و توی چشم های تو که با همه وجود دوسش

داری جز اشک چیزی نیست.

آره اون میره و شاید دیگه یادش نیاد که تو هم یه روزی دوسش داشتی

 اما تو هنوز شب ها با خودت فکر میکنی که الان اون خوابه یا بیدار

و تصور ش میکنی وقتی سایه اون مژه های بلند روی گونه های محکمش

می افته و حسرت کنار او بودن که در جانت نشسته است و اشک و اشک

 و...

 هیچ راهی نیست که بتونی حتی یک لحظه اون رو ببینی

همه چیز یادآور او هست اما خودش نیست

  یادت می آید حرف های آخرش چه تلخ بود و چه نا آشنا گویا که این

کلمات برای دهان او نا آشنا بودند

شاید هم برای گوش های تو انتظارش را نداشتی که از دهان او بشنوی

قلبت فشرده شد و باز هم دوستش داشتی با من بگو چه قدر دلت می

خواست یکمرتبه بزند زیر خنده و بگوید با هات شوخی کردم

 اما نگفت تو هنوز هم امیدواری که برگردد و بگوید همه اش شوخی

بوده.